Yazarin eski Osmanli degerlerine duydugu özlemin baslica sebebi, eski ve köklü bir aileden geliyor olmasidir. Katip olan babasi onu erken yasta edebiyatla tanistirmis, musahip ve bestekar olan dedesinin etkisiyle, eski saray yasantisina, Osmanli asilzadelerinin degerlerine asina olarak büyümüstür. Eserlerinde de bu degerlerin giderek bozulmasini elestirdigi görülür. Bu degerler içinde, Osmanli’da Ahilik teskilatina dönüsmüs olan lonca sistemi özel bir yer tutar. Çalismanin ve emegin ödüllendirildigi, toplumsal statünün, sayginligin çalisarak kazanildigi lonca sistemi, Musahipzade’nin eserlerinde toplumsal düzeni saglayan en önemli kurum olarak yüceltilir, bu sistemin giderek bozulmasi ise toplumsal yozlasmaya neden olan önemli bir etken olarak gösterilir.

Musahipzade Celal, sanatla iç içe olan aile ortami sayesinde, erken yasta tanistigi tiyatroda ilk deneyimlerini sahne üzerinde yasamistir. Bir süre çesitli ortaoyunu topluluklarinda zenne rollerine çikmistir. Eserlerinde görülen halk tiyatrosu izleri onun bu deneyimlerinin uzantisidir. Oyunculuk deneyimine ve pek çok oyun izlemesine karsin, yazarlik konusunda kendine güvenini kazanmasi zaman almistir. Babiali’nde tercüme odasi hülefaligi yaparken tiyatro eseri yazma denemelerine girismis, ancak bu çalismalarini yayinlamamistir. Bunda 2. Abdülhamit’in baskici yönetiminin payi büyüktür. 1908 yilinda 2. Mesrutiyetin ilan edilmesiyle olusan özgürlük havasi tiyatro hayatini canlandirmis, sanatçi ve aydinlarda bu ortam içinde pek çok yeni girisimlerde bulunmaya baslamislardir. Musahipzade Celal de bu ortam içinde eserlerini yayinlayacak ve oynatacak firsati bulmustur. Manakyan tiyatrosunda izledigi pek çok çeviri oyun ile, Bati tiyatrosunun birikimini inceleme ve dagarcigina katma olanagi yakalamis olan yazar, geleneksel tiyatro konusundaki birikimini bati tiyatrosu kaliplari içinde sentezleyebilen usta bir yazar olmustur. Oyunlari ilk olarak Manakyan tiyatrosunda sahnelenmis, büyük begeni görmüstür.

Geleneksel halk tiyatrosunun eglendirme islevinin, komedi yoluyla taslama etkisinin farkinda olan yazar, tiyatronun bu yanina agirlik vermis, daha çok komedi tarzinda eserler kaleme almistir. Tarih sayfalari arasinda belli belirsiz seçilen halk yasantisini, yerel ve döneme özgü niteliklerini koruyarak, kendi deyimiyle müzikli komediler yoluyla sahneye tasimak isteyen Musahipzade’nin pek çogu defalarca sergilenmis olan yirmiden fazla oyunu bulunmaktadir. Yedekçi, yazarin 1919 yilinda yazdigi erken dönem oyunlarindandir. Baslica eserleri arasinda Istanbul Efendisi (1913), Macun Hokkasi (1916), Atli Ases (1921), Itaat Ilami (1923), Fermanli Deli Hazretleri (1924), Aynaroz Kadisi (1927), Bir Kavuk Devrildi (1929) ve Pazartesi Persembe (1931) siralanabilir.